شناسه خبر : 164417
تاریخ ارسال : ۷ خرداد ۱۳۹۹ - ۳:۵۸ ب٫ظ

به بهانه یک سال سخنگویی سید عباس موسوی/ فراز و نشیب های یک شغل

 

گروه بین الملل “خط اعتدال “/معصومه پورصادقی،در عرف و رویه بین المللی برای هر کشوری مواضع و حرف های چند نفر هستند که ملاک مسئولیت آن کشور و ارزیابی و قضاوت دیگر کشورها قرار دارد. رئیس جمهور، وزیر امور خارجه و سخنگوی وزارت امور خارجه سه شخصیت حقوقی هستند که حرف هایشان و مواضع شان می تواند واجد آثار حقوقی برای هر کشوری باشد. با وجود تفاوت های اساسی که بین دو مقام اول و سخنگویی وزارت امور خارجه قرار دارد اما اهمیت آنچه از این جایگاه و مقام و تریبون گفته می شود را می توان تا حدود زیادی هم تراز با دو مسئولیت مهم اول دانست.

وزارت امور خارجه از جمله اولین دستگاه های اجرایی کشور بعد از انقلاب بوده که دارای سخنگو بوده است. از مرتضی سرمدی جوان در سالهای اول انقلاب تا آخرین سال قرن حاضر خورشیدی که سید عباس موسوی مسئولیت آن را برعهده دارد. در فاصله بین مرتضی سرمدی تا سیدعباس موسوی، افراد بسیاری این جایگاه را در وزارت امور خارجه برعهده داشته اند. کسانی که یا قبل از سخنگویی هم از شهرت کافی برخوردار بوده اند و یا کسانی که به واسطه عهده دار شدن آن، تبدیل به شخصیتی شناخته شده در سطح ملی و بین المللی شده اند. سیدعباس موسوی دهمین سخنگوی وزارت امور خارجه بعد از انقلاب است که بعد از بهرام قاسمی که دیپلماتی بسیار با تجربه و استخوان دار بود، و از اردیبهشت ۹۸ به این سمت منصوب شد.

تمامی سخنگویانی که در سه دهه گذشته در وزارت امور خارجه این مسئولیت را برعهده داشته اند در دورانی که بوده اند نقشی و یادگاری از خود بر جای گذاشتند و ضمن احترام به تمام آنها که همگی از نخبگان و فرهیختگان عرصه سیاست خارجی کشور بوده اند، اما باید بر یک نکته صحه گذاشت که سیدعباس موسوی در دوران سخنگویی یکی از ضعف ها و شکاف های مابین حضور فعالانه و پررنگ محمدجواد ظریف در فضای مجازی و حوزه رسانه ای را، که همواره بین او و سایر مدیرانش به صورت محسوس و ملموسی وجود داشت، تا حدود بسیار زیادی جبران کرد. سیدعباس موسوی همچون وزیر امور خارجه به سرعت و از زمانی که عهده دار امر سخنگویی شد، علاوه بر ادامه ظرفیت هایی که از قبل در حوزه رسانه ای ایجاد شده بود، فعالانه پلت فورم توییتر را برای حوزه سخنگویی و اعلام مواضع کشور در سیاست خارجی فعال کرد که اتفاقی کاملا قابل تحسین بود که تا پیش از آن، ضعف در آن مشهود بود.

موسوی در دوران یک سال گذشته علاوه بر بهره گیری از ظرفیت گسترده و پردامنه رسانه ملی و از تریبون هایی مانند نماز جمعه برای گفتگو با مردم و تشریح مواضع کشور، همچنین تلاش کرد از ظرفیت سخنگویی خود برای برقراری ارتباط با همتایان خود در دیگر کشورها هم بهره ببرد و در سفرهایی که وزیر امور خارجه را همراهی می کرد بعضا دیده می شد که ملاقاتی هم با سخنگوی وزارت خارجه محل انجام داده است؛ موضوعی که به وضوح روشن است تاکنون مورد غفلت قرار می گرفته است.

شاید یکی دیگر از جنبه های مثبت دوران سخنگویی موسوی را بشود برگزاری نشست های مجازی او با رسانه ها دانست که متاثر از شرایط اپیدمی کرونا و عدم امکان برگزاری حضوری نشست های منظم هفتگی سخنگو با رسانه ها دانست که علی رغم وجود برخی ضعف ها و مشکلات زیربنایی و فنی، به سرعت و در کوتاهترین زمان ممکن از این فرصت به نحو مطلوبی بهره برد و یکی از اولین تجربه های کشور در اینگونه نشست های مجازی را رقم زد.

🔻کاملا طبیعی است که از منظر افکار عمومی جامعه بدون تردید ممکن است بخش هایی از عملکرد سخنگوی کنونی وزارت امور خارجه هم مانند هر کارگزار دیگری در سیاست خارجی مورد نقد باشد و بشود از آن خرده گرفت و اشاره به دستاوردهای مثبت نباید مبنایی برای این قضاوت باشد که هیچ نقد و انتقادی بر آنچه توسط ایشان انجام شده است وارد نیست. او مانند هر دیپلمات دیگری برای مقطعی نماینده مواضع کشور در موضوعات و بحران های مختلفی بود که در یک سال گذشته در حوزه سیاست خارجی درگیر آن بود و دور از ذهن نیست که در افق دیگر سکان این مسئولیت نه چندان آسان را به دست فرد دیگری بسپارد. امری که اتفاقی عادی برای کار در وزارت امورخارجه است و موسوی هم از این قاعده مستثنی نیست و دور از ذهن نیست که در قامت یک مقام عالی رتبه در سیاست داخلی و خارجی ایران دیده شود.


اخبار مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کليه حقوق اين سايت متعلق به پایگاه خبری تحلیلی خطِ اعتدال بوده و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلا مانع است.

بالا