شناسه خبر : 162727
تاریخ ارسال : ۷ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۷:۰۵ ق٫ظ

شرح دعای ابوحمزه ثمالی/دومین روز از ماه مبارک رمضان سید حجت مهدوی

شرح دعای ابوحمزه ثمالی/

سید حجت مهدوی سعیدی؛

 شرح دعای ابوحمزه ثمالی/دومین روز  از ماه مبارک رمضان سید حجت مهدوی

* دومین روز از ماه مبارک رمضان

تصویری که ما از خداوند داریم به روزگاران‌ ، البته و صد البته تصویری مخدوش و مغشوش از اوست چنانکه چندان قابل دفاع نمی باشد ما الهیات تنزیهی را به محاق بی توجهی نهاده ایم ” زانکه او پاک است سبحان وصف اوست ” آنچه که در سپهر قدسی فرا افکنده ایم بیشتر و غالبا از بر ساخته های ذهنی ماست و البته این خود به نوبه خود یک “معلول” است و “علت” آن هم به این نکته و به این‌ واقعیت محرز بر می گردد که ما خدا را تماما در خیالات و وهمیاتِ خویش به مثابه یک امر موجود می پنداریم نه یک امر وجود! تحقیقا باید بین‌ دو کلمه ” وجود ” و ” موجود ” تا آنجا که ممکن است قدری تامل بگماریم.
خدا وجود است خدا موجود نیست! و با احکام موجود کاری ندارد! کل دستگاه های فلسفی و مذهبی ما در تاریخ ادیان و‌مذاهب شوربختانه بر چنین پالوده و شالوده ناموزونی استوار است. یعنی تا جایی که چشم‌ کار می کند
موجود زدگی و موجود گرایی در ارتباط با الوهیت حضرت حق افکار و اعمال ما را احاطه کرده است چنانکه این اپیدمی ذهنی خود مصدر و بستر گره های لاینحل و شماری از معضلات فکری است !
چنین رخداد نامطلوب و‌ واقعه مزمنی در ارتباط با الوهیت پروردگار به تعبیر “مارتین هایدگر” فیلسوف وجودی آلمان به شدت و حدت ریشه و قدمتی دو هزار پانصد ساله دارد. لامحاله چنین‌ نگاه معیوب و پریشیده ای ست که متافیزیک را بنحو فزاینده وارد الوهیت می کند و با جعل و تقریر نسبت سازی های وارونه ثمرات طبیعی و شیرین خداشناسی و خداپرستی را از کام متهالین سلب می کند ! به لحاظ دیدِ تاریخی و نگاه ادواری
نسبت فیلسوفان‌ “پیشاسقراطی” با خدا نسبت وجودی بوده است نه نسبت موجودی و یا یا رابطه شخصی و پرسونالی !
وقتی شما خدا را بسی شخص انگارانه توهم می کنید بناگریز همه اوصاف شخص انگارانه را نیز بر آن بار می نمائید . به تعبیر زیبا و گویای حافظی :
مردمِ چشم‌ِ من اندر رخ او در رخ او
عکس خویش دید گمان برد که مشکین خالی ست!
وقتی ما از الوهیت الهی به چنین برداشت مشوب دست یافتیم آنگاه دیگر صفات نامحدود و بیکرانه خداوند سبحان را امری محدود و کرانمند متوهم نمی کنیم! سبحانیت و تسبیح الهی جز تجرید و تنزیه نمودن او از سجایا و مرایای بشری معنایی دیگری ندارد !
دقیقا با این نظرگاه است که خشم الهی به مثابه خشم بشری نمی تواند باشد و عقوبت او به هیچ وجه با انگاره های تنگ بشری قیاس نمی شود
فردا به فضل الهی در این مورد بیشتر با هم سخن می گوئیم تا درودی دیگر بدرود.


اخبار مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کليه حقوق اين سايت متعلق به پایگاه خبری تحلیلی خطِ اعتدال بوده و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلا مانع است.

بالا