شناسه خبر : 162983
تاریخ ارسال : ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۹ - ۹:۲۳ ق٫ظ

شرح دعای ابوحمزه ثمالی/ سید حجت مهدوی سعیدی؛ *هفتمین روز از ماه مبارک رمضان

شرح دعای ابوحمزه ثمالی/

سید حجت مهدوی سعیدی؛

*هفتمین روز از ماه مبارک رمضان

قرآن‌ شریف می فرماید : خداوند بینِ جسم و قلب شما آدمیان حائل است ، نه فاصل !
در واقع در متن واقع ، هیچ انفصال و انفکاکی بین خالق و مخلوق ممکن نبوده و نیست !
در بیانِ تمثیلی می توان‌گقت، خدای بزرگ از رگ گردنِ ما‌ بسی نزدیکتر به‌ ما‌ می باشد یعنی ، همان‌ معیّتِ قیومیّه حقیقیه که عارفان از آن‌سخن می گویند ، چنان قریب و صمیمی که حتی حضور ادنی وسائط و واسطه ای را جهت تقرب و توسل به خود بر نمی تابد ! دست غیب آمد بر سینه نامحرم زد !
راستی ، کدام نامحرم‌است که در حرم یار بار دارد و بارگاه !؟
… من به پیشت حاضر تو نامه خوان !؟
توسیط و رابطه پردازی ها و‌ واسطه تراشی هایِ تاریخی برای رسیدن‌ به پیشگاه الهی چیزی جز کلاشی و قلاشی و لاشی نبوده و نیست که البته ممانعت از تبعاتِ فرایندِ میانجی گری هایِ مرسوم‌ خود به غایت ، امری صعب و دشوار می باشد ! پدیده شومی که به لحاظ دید تاریخی تبعاتِ مفسده بر انگیزی دارد که تاکنون‌ مفاسد و مظالم‌ِ خاص خود را در دستگاه های ارتدوکس مذهبی به همراه داشته است ! چنان که مولانا می گوید :
من نخواهم لطف حق از رابطه
که هلاک خلق است این واسطه !
مومنِ سالک هرگز در کلام و مرام خود تشبث به این و آن نمی کند و هیچ نوع از واسطه گری هایِ رایج را بر نمی تابد او همه دلّال ها را پس می زند تا در خلوت با حق با او به مناجات و راز و‌ نیازی پاک و عاشقانه بپردازد .


‌خلوت نمودن‌ شرطِ نخستین و رهیافتِ راستین هر عارف و عابدِ صادق در مواجهه با خداوند است که اگر آن نباشد او در کثراتِ عالمِ مادی متوقف و متعفن می شود ‌،
خلوت ، جایی ست که همهِ موانعِ رسمی و غیر رسمی کلا منتفی و‌مضمحل می شود و همهِ بازدارنده های حرکت و عواملِ منعِ تجرید خاموش می گردند . در فضای معطر و مطرّایی که فقط و فقط آدمی هست و خدا و خدا هست و آدمی ‌!
هموم و غموم دنیوی‌ حاجز و حاجب هر اتحادِ سالکانه است . آنچه که حافظِ و حامیِ تجریدِ آدمی در عدم فرو افتادن به ورطهِ کثرت های فزاینده است و آنچه که برای او رفع و دفع اشتغال و جمعیت می آورد ، تحقیقا مناجاتی خالصانه از سر صدق و آگاهی ست .
راز و نیازی برآمده از دلی مسکین‌ ، باری ، تنها این‌ دلسوختگان هر عصرند که به پتیِ شوق ره در حرمِ قدسِ حضرتِ حق دارند و‌ بس ! به تعبیر حافظی :
رهِ خلوتگهِ خاصم بنما تا پس از این
می خورم‌ با تو دیگر غمِ دنیا نخورم !


اخبار مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کليه حقوق اين سايت متعلق به پایگاه خبری تحلیلی خطِ اعتدال بوده و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلا مانع است.

بالا