خطِ اعتدال

ورزش و دیپلماسی عمومی

کد خبر: 174098 | تاریخ خبر: ۱۳۹۹/۰۹/۳۰ - ۱۴:۴۰:۴۴

ورزش و دیپلماسی عمومی

 

گروه اجتماعی: ورزش و دیپلماسی عمومی دیپلماسی علمی، ورزشی و فرهنگی سه شاخه مهم دیپلماسی عمومی‌اند که اغلب موثرتر و پیشروتر از دستگاه سیاست خارجی کشورها عمل می‌کنند تا جایی که مسابقه پینگ پنگ میان دو کشور چین و آمریکا در بهار ۱۹۷۱ توانست به تنش ۲۲ ساله سیاسی آنها پایان دهد؛ ورزشی که سال‌ها پیش توسط مونتاگو پسر یک اشراف زاده انگلیسی برای توسعه کمونیسم و با نظریه “بازی کشورها روی میز” ساخته شده بود. این بازی توسط نیکلاس گریفین نیز در کتابی تئوریزه شد و به دیپلماسی پینگ پنگی شهرت یافت. بر این اساس کشورهای مختلف با تقویت دیپلماسی عمومی بویژه دیپلماسی ورزشی تلاش می‌کنند روابط سیاسی خود را بهبود ببخشند، موقعیت‌های اقتصادی تازه‌ای بیافرینند و مرزهای فرهنگی را توسعه دهند اما این مفهوم کلان و چندوجهی صرفا به معنای به دست آوردن تعداد کرسی بیشتر در مجامع ورزشی نیست همچنانکه تخصص ورزشی صرف نیز نمی‌تواند کمکی به مدیریت دیپلماسی ورزشی کند. سیدرضا صالحی‌امیری، رئیس کمیته ملی المپیک در این راستا با تاکید بر تفاوت دیپلماسی ورزشی و به دست آوردن کرسی در مجامع ورزشی گفته است: “تنها ۱۰ درصد از ۵۰۰ کرسی ورزشی ما کارایی دارند. اگر ما بگوییم در شورای آسیا ۱۲ کرسی گرفته‌ایم مهم نیست، مهم این است که تنها یکی از این کرسی‌ها موثر است، ۱۱ کرسی دیگر مربوط به کمیسیون‌هایی است که بعضا در ۴ سال یک جلسه هم ندارند.

اساسا بسیاری از کرسی‌ها هیچ تاثیری در ورزش ایران ندارد.” ورزش قهرمانی ایران برای تقویت، درونزایی و بسط و گسترش خود و تبدیل شدن به پلی موثر در جهت دیپلماسی عمومی چاره‌ای جز پذیرش این مفاهیم ندارد همچنانکه چاره‌ای جز به کارگیری مدیران آگاه به مفاهیم توسعه و فرهنگ ندارد. نتایج یک پژوهش دانشگاهی در حوزه سلامت نشان می‌دهد مدیریت پزشکان در این حوزه نه تنها کمکی به جامعه پزشکی نکرده بلکه به آسیب‌هایی جدی نیز دامن زده است.

به نظر می‌رسد جامعه ورزشی نیز در سطوح مختلف مدیریتی برای درک مسائل چند بعدی به چنین بازنگری نیازمند است. گله صالحی امیری و توضیح مفصل وی در زمینه تفاوت دیپلماسی ورزشی و تعداد کرسی‌ها را نیز باید از همین زاویه بررسی کرد. صالحی امیری سیاست مدار، سیاست خوانده و مدیریت خوانده‌ای آشنا با اصول فرهنگی و جامعه شناسی است که به درستی چنین مفاهیمی را درک می‌کند اما غم انگیز آن است که باید درباره این موضوعات توضیح دهد؛ تفاوت‌ها را گوشزد کند، به بررسی زمینه‌ها بپردازد و سیاست درست برای یک دهه پیش رو را واکاوی و تشریح کند.